Ο George Thorogood και οι Destroyers έβαλαν φωτιά στο “Steppin’ Out”, σύμφωνα με το Rolling Stone

Τζορτζ Θόρογουντ και οι Καταστροφείς συνεχίζουν να γίνονται πρωτοσέλιδα με νέα έμφαση «Βγαίνοντας έξω», ηχογραφήθηκε ζωντανά σε συναυλία στο Τέξας το 2022 και επανήλθε στο προσκήνιο από Rolling StoneΤο κομμάτι χρησιμεύει ως μια νέα προεπισκόπηση ενός ζωντανού project που μας υπενθυμίζει μια κάπως απλή, αλλά αποτελεσματική, αλήθεια: κάποια συγκροτήματα γερνούν, άλλα κρατούν τη μηχανή σε λειτουργία. Οι Thorogood ανήκουν σαφώς στην τελευταία κατηγορία.

Υπάρχει κάτι πολύ άμεσο, σχεδόν αφιλτράριστο, σε αυτή την εμφάνιση. Χωρίς περιττές διακοσμήσεις, χωρίς επιδεικτικές επιδείξεις που προσπαθούν να εντυπωσιάσουν για να τσεκάρουν κάποιο κύρος. Απλώς μια μπάντα που παίζει σαν να έχει ακόμα κάτι να αποδείξει μετά από περισσότερα από… πέντε δεκαετίες στη σκηνήΚαι, ειλικρινά, εκεί είναι συχνά που η ροκ λειτουργεί καλύτερα.

Το Rolling Stone επαναφέρει Τζορτζ Θόρογουντ και οι Καταστροφείς στο κέντρο με Steppin’ Out

Η επιλογή του «Βγαίνοντας έξω» δεν είναι ασήμαντο. Ο τίτλος ενσαρκώνει ακριβώς αυτό που η ομάδα ήξερε πώς να κάνει από την αρχή της: ένα τραχύ μπλουζ-ροκΝευρικός, προχωρώντας χωρίς να ζητάει άδεια. Σε αυτή τη ζωντανή εκτέλεση, το τραγούδι δεν προσπαθεί να επανεφεύρει τη φόρμουλα. Την κάνει πιο σφιχτή, πιο ζωντανή, πιο μυώδη, σχεδόν πιο τραχιά με την καλύτερη έννοια της λέξης.

Το βλέμμα του Rolling Stone Πάνω απ’ όλα, επιβεβαιώνει ένα πράγμα: το ενδιαφέρον δεν αφορά μόνο τη διατήρηση της κληρονομιάς. Δεν πρόκειται για το ξεσκόνισμα ενός θρύλου για ένα ωραίο μικρό ταξίδι στη μνήμη. Αυτό που έχει σημασία εδώ είναι η ενέργεια του παρόντος, αυτή η ικανότητα να μεταμορφώνεις μια ηχογράφηση του 2022 σε μια στιγμή που εξακολουθεί να αντηχεί σήμερα. Εκεί βρίσκεται η πραγματική επιτυχία.

Αυτή η επιστροφή στο προσκήνιο θυμίζει επίσης το μάλλον απίθανο ταξίδι της ομάδας. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970, Ο Τζορτζ Θόρογουντ και οι Καταστροφείς είχε ήδη υπογράψει δύο σημαντικά άλμπουμ με Ο Τζορτζ Θόρογουντ και οι Καταστροφείς Τότε Μετακινήστε το στο ΠάνωΕκείνη την εποχή, το να δεις μια μπλουζ-ροκ μπάντα αυτού του βεληνεκούς να τα καταφέρνει με αυτόν τον τρόπο δεν ήταν καθόλου σίγουρο. Ωστόσο, η μηχανή άντεξε. Και εξακολουθεί να λειτουργεί δυναμικά.

Steppin’ Out ζωντανά: γιατί αυτή η έκδοση είναι πιο εντυπωσιακή

Στην ηχογράφηση, ένα τραγούδι μπορεί να είναι πειστικό λόγω της δομής του. Στη σκηνή, πρέπει να περάσει την πιο απλή δοκιμασία: μπορεί να κερδίσει τους πάντες σε δευτερόλεπτα; Αυτή η εκδοχή του «Βγαίνοντας έξω» Περνάει αυτό το στάδιο χωρίς να το πιέζει. Το riff είναι πιασάρικο, το ρυθμικό μέρος είναι συνεχώς δυναμικό και η φωνή του Thorogood διατηρεί αυτή την βραχνή ποιότητα που αποφεύγει κάθε αίσθηση αυτόματου πιλότου.

Ίσως η πιο ενδιαφέρουσα πτυχή είναι ο τρόπος με τον οποίο η μπάντα κατοικεί στον χώρο. Πολλά καθιερωμένα συγκροτήματα παίζουν καθαρά, μερικές φορές υπερβολικά καθαρά. Εδώ, υπάρχει ακόμα ένταση, βάθος, μια ελαφριά αίσθηση ότι οτιδήποτε μπορεί να πάει στραβά αρκούντως για να γίνει αξέχαστο. Είναι αυτή η λεπτομέρεια που συχνά διαχωρίζει μια καλή ζωντανή εμφάνιση από μια που θέλεις να ξαναπαίξεις αμέσως.

Και μετά υπάρχει αυτή η σχεδόν παλιομοδίτικη απόλαυση να βλέπεις ένα συγκρότημα να κάνει αυτό που κάνει καλύτερα χωρίς καμία εννοιολογική παρέκκλιση. Σε μια εποχή όπου πολλές συναυλίες είναι ρυθμισμένες σαν μεγάλες αφηγηματικές μηχανές, Οι Καταστροφείς Μας υπενθυμίζουν ότι ένα καλοερμηνευμένο τραγούδι μπορεί να είναι αρκετό. Δεν χρειάζεσαι μια τηλεοπτική σειρά γεμάτη ανατροπές στην πλοκή για να κρατήσεις το κοινό απασχολημένο. Μερικές φορές ένας ενισχυτής με στροφές και ένα δυνατό groove κάνουν τη δουλειά.

Τζορτζ Θόρογουντ και οι Καταστροφείς αποδεικνύουν ότι η ζωντανή ροκ παραμένει η πραγματική τους έδρα

Αυτό που προκύπτει από αυτή την ανάδειξη είναι η αφοσίωση της ομάδας σε μια πολύ σαφή ταυτότητα. Τζορτζ Τορογκούντ Παραμένει συνδεδεμένο με έναν κόσμο όπου η αμερικανική ροκ, τα ηλεκτρικά μπλουζ και μια κάπως ακατέργαστη εικονοποιία τέμνονται, μια εικονοποιία που έχει από καιρό απήχηση σε όσους αγαπούν τους ανοιχτούς δρόμους, τα καπνιστά μπαρ και τα κλασικά που παίζονται πολύ δυνατά. Μπορεί να ακούγεται ξεπερασμένο. Στην πράξη, ακούγεται αξιοσημείωτα συνεκτικό.

Η ζωντανή εμφάνιση γίνεται τότε η καλύτερη δυνατή παρουσίαση. Στη σκηνή, τα τραγούδια δεν προστατεύονται από την παραγωγή ή την αύρα του παρελθόντος. Είτε ζωντανεύουν είτε αποτυγχάνουν. Αν «Βγαίνοντας έξω» Ο λόγος που ξεχωρίζει τόσο καλά σήμερα είναι ακριβώς επειδή το συγκρότημα συνεχίζει να βασίζεται σε μια άμεση, σχεδόν φυσική ερμηνεία. Αυτή η ειλικρίνεια δίνει στο κομμάτι άμεσο αντίκτυπο.

Δεν είναι τυχαίο ότι τόσες πολλές ιστορίες για τον Θόρογουντ επανέρχονται στην επιφάνεια. Αναμνήσεις από περιοδείες με τους Rolling Stones Οι συναυλίες, που εξακολουθούν να επαινούνται για την ένταση και την ένταση των έργων τους, παραπέμπουν όλες στην ίδια ιδέα: αυτό το ρεπερτόριο σχεδιάστηκε για να παίζεται δυνατά, για μεγάλη διάρκεια και μπροστά σε όρθιο κοινό. Η ηχογράφηση διατηρεί τη μνήμη. Η συναυλία παραμένει ο απόλυτος προορισμός.

Τελικά, η πραγματικά ευχάριστη έκπληξη δεν είναι αυτή Τζορτζ Θόρογουντ και οι Καταστροφείς Είναι ακόμα εκεί. Είναι επειδή εξακολουθούν να φαίνονται τόσο φυσικοί σε αυτόν τον ρόλο. Πολλοί βετεράνοι δίνουν μερικές φορές την εντύπωση ότι αναπαριστούν έναν μύθο. Αυτοί, από την άλλη πλευρά, δίνουν την εντύπωση ότι συνεχίζουν μια συζήτηση που δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά.

Μια γεύση από ένα ζωντανό project που απευθύνεται στους θαυμαστές του μπλουζ-ροκ

Η διάχυση του «Βγαίνοντας έξω» Μοιάζει με ένα καλογραμμένο teaser για το επερχόμενο live άλμπουμ του συγκροτήματος. Το μήνυμα είναι σαφές: δεν τίθεται θέμα απλής επανάληψης του καταλόγου. Αντίθετα, πρόκειται για το να δείξουμε ότι αυτά τα τραγούδια εξακολουθούν να αναπνέουν, με την κατάλληλη ποσότητα ιδρώτα, αντίκτυπου και δεξιοτεχνίας. Το συγκρότημα έχει αφιερώσει πάνω από πενήντα χρόνια δημιουργώντας αυτό το στυλ μουσικής, και αυτό φαίνεται σε κάθε προφορά, κάθε νότα, κάθε σωστά τοποθετημένη σιωπή.

Για τους λάτρεις του Αμερικανική μπλουζ-ροκΑυτή η κυκλοφορία χρησιμεύει επίσης ως υπενθύμιση. Το είδος συνεχίζει να ακμάζει χάρη σε συγκροτήματα που δεν το αντιμετωπίζουν σαν μουσειακό έκθεμα. Ο Thorogood δεν παίζει τον φύλακα του ναού. Παίζει σαν κάποιος που γνωρίζει τους κανόνες, τους σέβεται και μετά τους πετάει στο πλήθος με αρκετή πεποίθηση ώστε να αποφύγει να ακουστεί ακαδημαϊκό. Είναι αμέσως πιο ευχάριστο.

Η κυκλοφορία αυτής της ηχογράφησης δίνει επιτέλους μια αρκετά σαφή ένδειξη για το τι πρόκειται να ακολουθήσει: να περιμένετε ένα ζωντανό άλμπουμ που θα συλληφθεί ως επίδειξη αντοχής και όχι ως διακοσμητικό αντικείμενο. Και αυτή είναι ίσως η καλύτερη προσέγγιση. Όταν ένα συγκρότημα έχει αυτή τη φήμη για τις ζωντανές εμφανίσεις του, είναι καλύτερο να δείξει τα στοιχεία παρά να αφηγηθεί τον θρύλο.