Ένας αφανής ήρωας των The Boys ξεπερνά τον Homelander σε ζημιά, αλλά παραμένει στις σκιές…

Η τελευταία στροφή του Τα Αγόρια έκανε ένα παράξενο τέχνασμα. Όλοι περίμεναν Πατρίδα σε λειτουργία απόλυτης αποκάλυψης, έτοιμο να εξαλείψει τον κόσμο για να κάνει μια κατάλληλη έξοδο. Στο τέλος, η σειρά σχεδόν επιλέγει το αντίθετο: ενώ το βλέμμα του κοινού παραμένει καρφωμένο στον επίσημο τύραννο, Ένα άλλο Σούπερ προκαλεί πολύ μεγαλύτερη ζημιά. χωρίς καν να καθιερωθεί ως η μεγαλύτερη απειλή στα τελευταία λεπτά.

Το πιο ενδιαφέρον είναι ότι αυτή η ανατροπή της πλοκής δεν βασίζεται σε μια νέα φιγούρα που εμφανίζεται από το πουθενά, αλλά σε Μαύρο Μαύρο 2, μια παράξενη αντικατάσταση, που για πολύ καιρό αντιμετωπίζονταν ως μια σχεδόν κωμική δευτερεύουσα παρουσία. Κι όμως, αυτός είναι που κληρονομεί το Ο πιο παράλογος απολογισμός καταστροφών της 5ης σεζόνΣε μια σειρά που λατρεύει να χλευάζει τα τέρατά της πριν μας υπενθυμίσει ότι παραμένουν επικίνδυνα, είναι δύσκολο να είμαστε πιο πιστοί στο πνεύμα του… Τα Αγόρια.

The Boys Σεζόν 5: Το Black Noir 2 προκαλεί περισσότερη ζημιά από το Homelander

Το πραγματικό σοκ προέρχεται από Επεισόδιο 6 της 5ης σεζόνΌπου το Homelander συνεχίζει να μονοπωλεί την πολιτική ένταση, τον φόβο και τις προσωπικές αντιπαραθέσεις, Μαύρο Μαύρο 2 πυροδοτεί μια οικολογική καταστροφή ιλιγγιωδών διαστάσεων καταστρέφοντας έναν αγωγό πετρελαίου που συνδέεται με μια επιχείρηση που παρουσιάστηκε από Το ΒαθύΤο αποτέλεσμα που ανακοινώθηκε στο σύμπαν της σειράς είναι εκπληκτικό: 1,4 δισεκατομμύρια ψάρια σκοτώθηκαν μεμιάς.

Με αυτόν τον τρόπο, η φιγούρα φαίνεται σχεδόν σκόπιμα γκροτέσκο. Αλλά αυτό ακριβώς προκαλεί τη συζήτηση. Τα Αγόρια πάντα του άρεσε να ωθεί τα όρια του τρόμου σε σημείο κωμικής δυσφορίας, εκτός από το ότι εδώ το αστείο αφήνει ένα πραγματικό σημάδι: στο χαρτί, Καμία δράση του Homelander στο φινάλε δεν φτάνει σε τέτοια κλίμακα.Ο χαρακτήρας που αρχικά θεωρούσαμε απλώς έναν εξυμνημένο κομπάρσο καταλήγει να έχει την υψηλότερη βαθμολογία καταστροφής. Είναι ωμό, κυνικό και, ειλικρινά, δύσκολο να το αγνοήσεις.

Αυτή η αντιστροφή αλλάζει και την ερμηνεία του φινάλε. Από τη μία πλευρά, η σειρά φαίνεται να λέει ότι Οι πιο σοβαρές καταστροφές δεν προέρχονται πάντα από το πιο ορατό τέρας.Από την άλλη πλευρά, υπάρχει ο κίνδυνος να απογοητεύσει όσους περίμεναν ένα πιο άμεσο φινάλε. Και αυτή η ασυμφωνία, αναπόφευκτα, ανοίγει την πόρτα στο πραγματικό ζήτημα: Ήταν ο Homelander σκόπιμα αφοπλισμένος; ?

Γιατί αυτή η ανατροπή στο Black Noir 2 είναι τόσο ενοχλητική όσο και συναρπαστική

Αυτό που είναι εξοργιστικό δεν είναι μόνο η ίδια η καταστροφή. Είναι το γεγονός ότι Το Black Noir 2 παραμένει σχεδόν εξ ολοκλήρου στη σκιά καθώς η σειρά πλησιάζει στο τέλος της.Για ένα κοινό που έχει συνηθίσει να βλέπει τα διακυβεύματα να κλιμακώνονται και να οδηγούν σε απόλυτο χάος, η ανακάλυψη ότι η μεγαλύτερη καταστροφή προκαλείται από έναν χαρακτήρα που για καιρό παρουσιάζεται σε μια ημι-κωμική πίστα έχει κάτι το απολαυστικά διαστρεβλωμένο… ή βαθιά απογοητευτικό, ανάλογα με τη διάθεση της βραδιάς.

Στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και στις συζητήσεις με τους θαυμαστές, αυτή η συλλογιστική εμφανίζεται συχνά: Πώς γίνεται η σειρά να αφιερώνει τόσο πολύ χώρο στην ψυχολογική πτώση του Homelander; Ενώ παράλληλα υποβιβάζουμε μια παγκόσμια καταστροφή στο παρασκήνιο; Το ερώτημα είναι εύλογο. Σε μια άλλη σειρά, αυτό το είδος γεγονότος θα γινόταν το απόλυτο επίκεντρο της αφήγησης. Εδώ, γίνεται σχεδόν μια δηλητηριώδης λεπτομέρεια, παραμελημένη, σαν ο τρόμος να ήταν πλέον απλώς μέρος του σκηνικού. Και αυτή είναι ίσως η πιο καυστική παρατήρηση που θα μπορούσε να κάνει η σειρά για το δικό της σύμπαν.

Υπάρχει επίσης μια σατιρική λογική πίσω από αυτή την επιλογή. Τα Αγόρια Δεν ανταμείβει ποτέ τις πιο προφανείς προσδοκίες. Όταν όλοι περιμένουν τον μεγαλομανή με την κάπα, η σειρά μας υπενθυμίζει ότι ένα τοξικό σύστημα προκαλεί επίσης κολοσσιαία ζημιά μέσω πιο γελοίων, πιο εύπλαστων, σχεδόν τυχαίων μορφών. Τελικά, Το Black Noir 2 γίνεται το τέλειο σύμπτωμα ενός κόσμου όπου η ανικανότητα μπορεί να είναι ακόμη πιο καταστροφική από την απόλυτη τυραννία..

Homelander στο φινάλε του The Boys: ένας σχεδόν απογοητευτικός υπερκακός

Το παράδοξο του τέλους έγκειται εκεί. Πατρίδα παραμένει η πιο απειλητική, τοξική και συμβολικά συντριπτική φιγούρα. Ωστόσο, όταν πρόκειται για ανάληψη δράσης σε πολύ μεγάλη κλίμακα, Η σειρά τον επαναφέρει σε κάτι πιο προσωπικό, πιο ασήμαντο, σχεδόν μικρότερο από τον δικό του μύθο.Είναι τολμηρό, επειδή καταρρίπτει την εικόνα του αήττητου τελικού αρχηγού που ένα μέρος του κοινού είχε χτίσει με το πέρασμα των σεζόν.

Αντί για μια παγκόσμια έκρηξη, η τελική αναμέτρηση επικεντρώνεται κυρίως στις εμμονές του, τα ναρκισσιστικά τραύματά του και τον προσωπικό του πόλεμο. Η πιο εντυπωσιακή ζημιά που φαίνεται σε αυτή την τελική ευθεία παραμένει… η καταστροφή του Οβάλ Γραφείου στον Λευκό ΟίκοΜε άλλα λόγια: για έναν χαρακτήρα που πωλείται ως ζωντανό όπλο ικανό να ανατρέψει τον κόσμο, Η οπτική αξιολόγηση παραμένει εκπληκτικά περιορισμένη.

Εδώ ακριβώς είναι που το τέλος διχάζει πραγματικά τις απόψεις. Κάποιοι το βλέπουν ως μια εξαιρετική ιδέα επειδή καταρρίπτει τη φαντασίωση του παντοδύναμου δεσπότη: Ο Πατρώνυμος δεν είναι απλώς ένας φτηνός θεός, είναι και ένας άνθρωπος παγιδευμένος από τα ελαττώματά του.Άλλοι το βλέπουν ως έλλειψη εύρους, σχεδόν ως μια αθετημένη υπόσχεση. Μετά από αρκετές σεζόν έντασης, πολλοί ήλπιζαν σε μια πιο ριζοσπαστική έκρηξη. Η σειρά προτιμά να υποδύεται έναν τρομερό τύραννο, σίγουρα, αλλά λιγότερο αποτελεσματικό από το αναμενόμενο όσον αφορά την πτώση του ουρανού.

Αυτή η επιλογή θυμίζει έναν μηχανισμό που συναντάται σε αρκετά καλογραμμένα τηλεοπτικά δράματα: η πιο εντυπωσιακή πτώση δεν είναι πάντα αυτή που παράγει τον περισσότερο θόρυβο, αλλά αυτή που εκθέτει το κενό πίσω από την πρόσοψη. Ιδωμένη υπό αυτό το πρίσμα, Ο Homelander δεν χάνει απλώς μια μάχη, χάνει τον θρύλο του.Και αυτή η ιδέα προετοιμάζει αρκετά καλά το έδαφος για τη συζήτηση γύρω από το ίδιο το νόημα αυτού του τέλους.

Μια λαμπρή αποδόμηση ή ένα φινάλε χωρίς περιθώρια;

Και οι δύο ερμηνείες ισχύουν, και αυτός είναι πιθανώς ο λόγος που η συζήτηση είναι τόσο ζωηρή. Αν το τέλος λειτουργεί, είναι επειδή τολμά να ισχυριστεί ότι Η πραγματική απειλή του Homelander δεν ήταν απαραίτητα η καταστροφή του πλανήτη.Αλλά ενσαρκώνει μια ασταθή δύναμη, λατρεμένη, νομιμοποιημένη και τελικά καταρρακωμένη από την ίδια της την ευθραυστότητα. Σε αυτό το σημείο, η σειρά πετυχαίνει τον στόχο της. Αποφεύγει τα εύκολα πυροτεχνήματα για να αναζητήσει κάτι πιο πικρό.

Αλλά ούτε η άλλη πλευρά κάνει λάθος. Όταν μια σειρά αφιερώνει αρκετές σεζόν στην οικοδόμηση μιας σχεδόν βιβλικής αίσθησης κινδύνου, ο θεατής αναπόφευκτα αναμένει ένα πραγματικά δραματικό σημείο καμπής. Και εδώ, ωστόσο, Η τελική μονομαχία φαίνεται περισσότερο προσωπική παρά καταστροφικήΗ αντίθεση είναι ακόμη πιο έντονη με την καταστροφή που προκλήθηκε παράλληλα από Μαύρο Μαύρο 2Είναι σαν η αφήγηση να έχει μετατοπίσει το πραγματικό της χάος μακριά από το κέντρο της οθόνης. Φυσικά, αυτό αφήνει μια παράξενη εντύπωση.

Αυτό που σώζει το όλο θέμα είναι ότι αυτή η ανισορροπία δεν είναι τυχαία. Τα Αγόρια σαφώς επιλέγει να ολοκληρώσει με μια δηλητηριώδη ειρωνεία: ο μεγάλος δικτάτορας που προαναγγέλλεται ως το τέλος του κόσμου καταλήγει σχεδόν να υποβιβάζεται από μια χαμένη ψυχή με καταστροφικό περιβαλλοντικό ιστορικό. Με λίγα λόγια, Η σειρά δεν επιδιώκει να κολακεύσει, επιδιώκει να κεντρίσει το ενδιαφέρον.Και είτε το αγαπάτε είτε το μισείτε, αυτό το φινάλε έχει καταφέρει τουλάχιστον σε ένα πράγμα: να κάνει τον κόσμο να μιλάει πολύ μετά την έναρξη των τίτλων.

Γιατί το τέλος του The Boys αναζωπυρώνει τη συζήτηση για τα πραγματικά τέρατα της σειράς

Από τις απαρχές του, Τα Αγόρια Δεν αφηγείται απλώς την ιστορία των συγκρούσεων μεταξύ εκφυλισμένων υπερηρώων και κουρασμένων επαναστατών. Η σειρά αποδομεί κυρίως εικόνες εξουσίας. Επαναλαμβάνει, σεζόν με τη σεζόν, ότι Ο κίνδυνος δεν βρίσκεται πάντα εκεί που τον τοποθετεί το μάρκετινγκ της εξουσίας.Το Homelander είναι τρομακτικό επειδή καταλαμβάνει όλο τον χώρο. Το Black Noir 2 είναι ανατριχιαστικό για τον αντίθετο λόγο: δρα σχεδόν στην περιφέρεια, χωρίς κάποια ιδιαίτερη αύρα, και το αποτέλεσμα είναι ακόμα πιο παράλογο.

Αυτό είναι επίσης που δίνει στο τέλος μια γεύση αρκετά συμβατή με το DNA της σειράς. Σε αυτό το σύμπαν, Τα πιο θορυβώδη τέρατα δεν είναι απαραίτητα αυτά που αφήνουν τα πιο βαθιά σημάδια.Μία ηλίθια απόφαση, μία απερίσκεπτη πράξη, μία κακοσχεδιασμένη αποστολή, και ο κόσμος θα υποστεί δυσανάλογες συνέπειες. Αυτό το όραμα είναι πιο σκληρό, λιγότερο ηρωικό και, πάνω απ’ όλα, πολύ πιο πιστό στη σάτιρα που καλλιέργησε η σειρά από την αρχή.

Τελικά, αυτό το τέλος θέτει ένα μάλλον απλό, αλλά αξιοσημείωτα αποτελεσματικό ερώτημα: Πρέπει να φοβόμαστε περισσότερο τον τύραννο που υπόσχεται την κόλαση ή τον χρήσιμο ηλίθιο που την εξαπολύει σχεδόν χωρίς να το καταλαβαίνει; Σε Τα ΑγόριαΗ απάντηση δεν είναι ποτέ άνετη. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος για τον οποίο αυτή η τελική ευθεία, ακόμα κι αν αμφισβητείται, αφήνει ένα πολύ πιο διαρκές σημάδι από μια απλή μάχη στο τέλος της σεζόν.